I utgåva 16. mai melde Vikebladet at den 30 fots motorbåten til Tomas Nykrem var stolen. I avisa veka etter fekk lesarane vite at fire karar frå Hareid hadde teke båten. Dei hadde tenkt seg nordover for å kjempe vidare der. Tyskarane hadde enno ikkje kontroll over Nord-Noreg. Men det skulle vise seg at dei var seint ute. I nord var det kaos, og fienden var i ferd med å feste grepet. Etter nokre dramatiske døgn enda karane på Shetland med ein annan båt. Skuta til Nykrem kom etter kvart til rette; Snæingen vart sentral under krigen; ho vart seinare mellom anna brukt til våpentransport.

I 1941 var det ei rekkje båtar som gjekk med folk frå Ulstein over Nordsjøen. Somme ville over for å kjempe vidare mot tyskarane. Andre var rømlingar som kom til bygda for å berge seg ut av klørne til Gestapo. Slike flyktningar vart ofte tekne hand om av eksportgrupper og hjelpte vidare. Den første tida var det nokså enkelt å kome seg velberga over. Tyskarane hadde ikkje nok fly og båtar til å overvake den lange kysten. Men etter kvart vart det farlegare. Okkupasjonsmakta bygde ut det militære nærværet sitt, og angivarar infiltrerte miljøet som organiserte overfarten.

Ei av eksportgruppene hadde medlemer og kontaktar i Ulstein. Kontakten som skulle skaffe båtar i distriktet her, var Johannes B. Osnes (Store-Jon). Sambandet til Ålesund gjekk gjennom sonen Olav Osnes som var medlem i den såkalla Kvalengruppa. Osnes og Kvalen var frå 1941 kollegaer ved politikammeret i Ålesund. Det var ikkje alltid lett å skaffe båt til denne trafikken. Å overlate ei skute til flyktningar kunne vere farleg for båteigaren. Han var ofte att her i landet og kunne kome i søkelyset til fienden. Den første båten som gjekk ut frå Ulstein, der eksportgruppa verka i kulissane, var Hugin. Han gjekk frå Ulsteinvik 14. august 1941 og kom til Lerwick på Shetland 18. august. Folka om bord var frå Østerdalen og Ulstein. Ein østerdøl, som hadde vorte innkalla til Folkedomstolen i Oslo, hadde rømt i lag med to kameratar til Ulsteinvik og låg i dekning hos Store-Jon. I lag med Johan Saunes på Hugin planla Store-Jon ferda. I tillegg til mannskapet på båten var det nokre andre ulsteiningar med. Tyskarane merka ikkje at Hugin hadde forlate landet, og i merkeregisteret blir båten meldt kondemnert og sletta i 1942, for så på nytt å bli innført etter krigen.