Vi som lever her ute langs kysten, er vande med at det går opp og ned i det lokale næringslivet. Vi har sett meir enn ein gong at skipsnæringane tek seg igjen etter bølgjedalar, skaffar nye oppdrag og går vidare. Frå skrivepunktet i 2020 ser vi at dette ikkje er like sjølvsagt lenger. Men framleis er det håp i hengande snøre; omstilling, nyorientering, nyskaping, andre beitemarker. Forfattaren av denne boka finn det nødvendig å skrive dette på dette punktet i teksten; minne om at det har vore dystre spådommar, men alltid funnest utvegar. Dette var nettopp i ei tid der det vart meir og meir tale om utflagging av industri og produksjon.

I mars 1997, om lag samstundes som Kværner Kleven leverte frå seg ei ny flott hurtigrute, Nordnorge, vitja den allvitande mediemannen Trygve Hegnar Sunnmøre. Redaktøren kommenterer på leiarplass i Vikebladet Vestposten: – Hegnar utdjupa ein påstand vi har høyrt før frå det haldet. Han seier farvel til norsk jordbruk og industri i den form det har i dag. Skipsindustrien og møbelindustrien levnar han knapt ein sjanse: – Eg er sikker på at dei fleste dominerande industriane som vi har i Noreg i dag, ikkje vil eksistere i særleg omfang i framtida. Den største delen vil bli flytta ut av landet, sa Hegnar ifølgje Sunnmørsposten.

Vikebladet Vestposten konkluderer: – Med skipsindustrien som lokomotiv har vi dei siste 20-30 åra levt i det vi kan kalle ein lokal industriell høgkultur på Ytre Søre Sunnmøre. Marknaden har svinga, år om anna har vore prega av krise, men industrien har overlevt – og kome styrkt ut av tilbakeslaga og bølgjedalane. For to-tre år sidan var marknaden så livlaus at lokale verft måtte ta tapskontraktar for å halde hjula i gang. Så kom det som såg ut til å bli eit nytt oppsving. Hurtigruteoppdraga var prestisjefylte og gav mykje merksemd. 1996-resultata for dei store lokale skipsverfta var likevel ikkje overtydande. Men denne industrien har altså vist ei evne til å tilpasse seg og overleve. No er ordrebøkene fulle. Så får vi tru at det er mogleg å gjere Hegnar-profetien til skamme, slik det var mogleg å gjere liknande spådommar til skamme før.