K. Moldskred Rutebiler heldt til i Ulsteinvik og dreiv buss- og varetransport i området Ulstein, Hareid og Brandal, gjerne i korrespondanse med ferjer og passasjerbåtar. På bildet ovanfor ser vi Moldskred får overlevert ein Mercedes OH 321, 1956-modell. Bussen, ein 37-setar, hadde ein 120 HK dieselmoter. Det var første bussen med hekkmotor. Til venstre på bildet står seljaren, Adolf Pedersen frå Ålesund.

Folketalet i Ulstein var 2945 i 1950. Hareid var framleis større med 3173 innbyggjarar. Folketeljinga dette året fortel oss korleis familiane livberga seg. Tala inkluderer alle som fekk familieinntekta si frå dei ulike yrka, sjølv om det berre var mannen i huslyden som var i arbeid. Teljinga viser at 627 personar er engasjerte i jordbruk i Ulstein, 600 i fiske og fangst, heile 840 i industri, 151 i forretningsverksemd, 286 i samferdsle og 171 i tenesteyting. Sjølv om mange framleis kombinerer fiske, fangst og jordbruk, har samfunnet endra seg i retning av fleire industritilsette. Av dei 1029 kvinnene over 15 år er det 175 som er yrkesaktive. Det betyr at mellom 700 og 800 er husmødrer. Dette minkar gradvis utover på 1950- og 60-talet, men den verkeleg kvinnelege utmarsjen i yrkeslivet skjer først rundt 1980. Ulstein har heilt til vår tid hatt eit nokså kjønnsdelt yrkesliv.

I Ulsteinvik sentrum er det no 1500 innbyggjarar. Her har vi dampskips-stoppestad, telefonsentral, postopneri, apotek, dokter, tannlege og fleire spesialforretningar som urmakar, rørleggar og elles store og mindre forretningar og verkstader av forskjellig slag. Næraste byen er sjølvsagt Ålesund, og lettaste vegen dit er med buss til Hareid og båt derifrå til Ålesund.

Om vi ser på bilete frå Ulsteinvik kring 1954, ser vi mellom anna den nye vegen til Osnes, Krushammarvegen. Han vart bygd etappevis, først til slaktar Brudevoll, seinare til Forbruksforeninga og etter kvart inn til Haldeplassen og Bøesvingen. Før den tid gjekk all trafikk frå sentrum til verfta på Osnes over Reiten ved folkehøgskulen og vidare nedover gardsvegen på Osnes. På oppsida av Kyrkjegata låg mykje av den gamle busetnaden. Ingebjørg Grønmyr opna butikk her i 1934; seinare vart firmanamnet Jan Remø. Det nye forretningshuset vart bygt like etter krigen. Lenger inne låg blekkslagarverkstaden til Sverre Kristensen. Nokre hus kom etter kvart opp mellom Kyrkjegata og Krushammarvegen, og Hatløys Målarforretning hadde opna forretningsbygget sitt. Men det var på sjøsida av Krushammarvegen at dei største endringane skjedde. Sandfjøra som strekte seg heilt bort til Store Vikholmen, ein god plass for å spa makk til fiskeagn, vart no fylt att.

I Ulstein er det i 1950 413 bruk med jordbruksareal, men 196 bruk mindre enn 10 dekar innmark. Her blir det drive allsidig gardsbruk med åker og eng, men feavl med mjølkesal er likevel det som gir den største inntekta. Av den dyrka jorda var 1300 dekar (30 prosent) nytta til åker og hage i 1939. Mykje av det var nytta til korndyrking, noko som auka under krigen, men minka etter krigen. Derimot auka dyrkinga av grønsaker til sal. Dei naturlege beita i utmark er heller dårlege med mykje lyng, men dei fleste bruka hadde høveleg jord til kulturbeite. Ulstein er ein kystkommune med lite skog, om lag 4000 dekar. I tida fram mot 1950 har skogen auka ein del. Mange stader som før var lyngkledde bergsider, er det no vakse til med bjørkeskog. Det viser at skogen trivst berre han får fred for beitedyra. I tillegg står fleire plantefelt med gran og furu fint.

Ved teljinga i 1939 var det 188 hestar i Ulstein, 734 mjølkekyr, 1292 sauer, 1040 lam, 426 geiter og kje, 104 griser og 3809 høner. Kvart år vart det halde unghestsjå i Ulsteinvik. Dette året vart det også talt 1018 vaksne sølvrevar og 1667 kvelpar i Ulstein fordelt på i alt 123 pelsdyrgardar, ei attåtnæring som gav bra innkome.

Mjølka vart seld til Sunnmøre Meieri i Ålesund. Det var mjølkeutsal i Ulsteinvik, og 188 av bøndene i Ulstein hadde part i meieriet. I 1948 leverte dei 544.166 kilo mjølk, og ein eigen rutebåt samla og førte mjølka til meieriet (Møre og Romsdal Fylkesleksikon 1953).

I tillegg til jordbruket hadde som vi veit, fiskeri vore ei viktig attåtnæring frå gamalt av for folk i Ulstein. Men kring 1950 var dette i ferd med å endre seg noko – med støttenæringar som reveavl, småindustri og arbeid ved større bedrifter mellom onnene. Samtidig har fiskerinæringa meir og meir blitt ei sjølvstendig næring, driven året rundt i ulike sesongar. Årsaka til dette er mellom anna at båtane som blir brukte til fiske, er store havgåande båtar som må drivast heile året og på mange fangstfelt for at drifta skal lønne seg.