Sigmund Ulstein var fødd 30.07.1917 og døde 23.08.2001. Foreldra var Knut Ulstein og Petra Hasund Ulstein. Sigmund var eldst av sju sysken. Etter konfirmasjonen vart det fiske og gardsarbeid. Han byrja tidleg i Ulstein Mannskor og i Losje Tru. Begge laga var svært aktive både før, under og etter krigen med møtestad Ulsteinvik sentrum. Og sjølv om det var lang veg frå Ulstein der han budde til øvingar og møte, var Sigmund svært aktiv.
Rømde til Shetland
I april 1941 måtte Sigmund røme til Shetland i lag med broren Johan Sverre og onkelen Håkon Ulstein, fordi dei hadde hjelpt flyktningar til å reise vestover. Men som Sigmund sa seinare, ville dei også vere på den rette sida under krigen.
Dei reiste med båten Blåegg, som var eigd av onkelen Håkon Ulstein. Dette var ein av dei minste båtane som reiste til Shetland. Etter litt vanskar med motoren, kom dei til Lerwick etter 30 timar med hjelp av segl. Då Hugin, eigar Harald P. Saunes, kom til Lerwick, stod Sigmund på kaia og tok imot dei. Sigmund kom i krigstenesta i handelsmarinen og var på ymse skip som kóllempar og fyrbøtar. Den siste skipet han var på var Bergensfjord, her arbeidde han som fyrbøtar. Han mønstra av 21. februar 1945 grunna sjukdom. Medan han var i land i høve båtbyte, var han på møte i losje Sønner av Noreg. Her trivdes Sigmund svært godt i lag med andre med same avholdsstandpunkt som han sjølv. Sigmund kom heim til Noreg hausten 1945. Han sleit med helsa under krigen, men var med alle dei fire åra han var ute.
Æresarkivar og æresmedlem
Då Sigmund kom heim, vart han naturlegvis aktiv igjen både i losjen og i mannskoret. Han var på alle møta i losjen, krinslosjen og disriktslosjen. Han var ein flittig gjest på IOGT sin folkehøgskule på Åsane ved Bergen. I mannskoret var han svært aktiv i mange år som arkivar og heldt orden på notane i koret. Etter kvart fekk Sigmund ein hjelpearkivar. Sigmund fekk då nemninga æresarkivar, kanskje den einaste i landet. Han vart den første æresmedlem i Ulstein Mannskor, ei utnemning han sette stor pris på. Sjølv om helsa etter kvart svikta og han kom på kvileheimen, var interessa for koret stor. Han ringde kvar måndag, som var øvingsdagen, til artikkelforfattaren og ville vite kva koret arbeidde med og korleis det gjekk.
Fyrbøtar, fiskar og garnbøtar
Ulsteinvik Møbel og Trevarefabrikk hadde like etter krigen montert eit fyringsanlegg for å gjere seg nytte av spon og sagmask til å varme opp fabrikklokala. Her vart Sigmund sett til å vere fyrbøtar og passe på anlegget. På spørsmål til Sigmund korleis det gjekk var svaret kort og konsist: ”Eg har fyrt større båtar enn dette”.
Sigmund dreiv litt med småfiske og bøtte garn til andre. Han laga også garn, ”skaut garn” som det heiter på fagspråket. Eit av garna som han laga, hang i mange år i gangen på kvileheimen på Ulshaugen der Sigmund budde dei siste åra.
