Fet etter menneske

I huset som stod på hustufta på Løset som eg skriv om, budde det menneske gjennom to hundreår, kor mange som var innom på fjellgarden der, er som å telje kor mange bier og humler som er innom ein sommarblome.

Dei nakne steinane i den gamle hustufta er tagale, men om du lyttar i vinden der du sit med attlatne auge, og du ser for deg nokre av dei som budde der, så fortel dei steinane mykje.

Menneske har lyfta og bore steinane som ligg i tufta, ei kort tid var steinane merkte av sveittedropar og av arbeidsbein. Ofte kunne vi menneske ynskje at delar av livet vårt var som ein rotur på vatnet, der vindar viskar ut alle spor etter årer og båt i vassflata.

Spora i Løsetvatnet då gode onkel Sverre lærde meg å ro, og spora etter tagale bestefar Adolf og meg på oterfiske på same vatnet, kunne eg no ha tenkt meg å ha på film.

Om den tagale tufta ikkje er ei rot, så er ho eit fet etter menneske. Eg trør med stor varsemd og respekt når eg går i ei rås i utmarka eller på fjellet. Her har det i tiår gått menneske før meg, mange var berrføtte, eller i dårlege sko, dei var nok ikkje i råsa for å sveitte av seg velstanden. Fekk eg møte dei i dag, ville eg sjå at dei gjekk litt framlutne. Ikkje fordi dei var smålåtne eller hadde grunn til å sjå ned. På ryggen bar dei noko som var avgjerande for å overleve i ei tid då små og store menneske nesten aldri gjekk nokon stad utan at det var til nytte for andre.

Alt eg har sett på papiret etter eg vart godt vaksen, handlar om menneskelege røter og fet, det handlar om å forstå meir av dei som eg opplevde som flotte og verdfulle menneske som eg no veit utgjorde ein skilnad for meg og andre.

Eg har stor respekt og forståing for alle menneske som leitar etter sine røter, og vi skal vere audmjuke og takksame for det vi finn. Mor mi er ei nærast utømmeleg kjelde om slektsrøter og fet, og ho hugsar svært godt. Takk mor.