Her lyt me berre gå ut ifrå det som var vanleg.

Inne i det tronge koret var eit lite altar med altarring, og jamvel skulle her vere rom til ein skriftestol. Skriftehus eller skristi fanst ikkje. På slutten av den katolske tida fekk kyrkja eit uvanleg vakkert altarsylv som framleis er i bruk. (Meir om det under nyekyrkja).

Vanleg var det at preikestolen var plassert på sørsida i overgangen mellom skip og kor. I skipet var ikkje stolar (benker) å sitje i. Den katolske messa var stutt og folket stod.

I vest, i hjørnet mot nordveggen, var ei lita innhegning. Her var døypefont og fat. Det var kalla dåpsanstalten. På motsett side, straks at med inngansdøra, stod vievasskaret. Kyrkjefolket duppa fingrane sine i det når dei steig inn, og skvette av dropane på seg. Dei helga seg til messa. Så fann dei ein plass å stå.

Om romet var heller mørkt inne, var det høgtid med lysa som brann på altaret og lysa dei fekk kveikte og heldt i hendene.

Så lagt attende kjeldene rekk hadde kyrkja tårn. Då var her også klokke.