Mot alle odds

I 1893 døydde både Gjertrud og Paul Larsson. Det vart fortalt at då Paul var 12 år hadda han fått ferdig så mange torskegarn at han fekk vere med ein båt på halv lott.

Som vaksen var han ein solid og arbeidsom kar som dreiv fiske som dei fleste andre på den tid. Ei tid var han i militæret i Nordfjord på ”eksersis”, seinare vart han sendt austover på grensevakt mot Sverige, eller anna teneste. Han var også rallar på anlegg og bygde jarnbane.

Med åra vart han medeigar i ein fiskebåt, saman med fleire frå Osnes. Båten heitte ”Signal”, var 30-40 fot med dekk og lugar. Rorhus var der ikkje, berre ein bås som dei stod og styrte i. Mellom folk vart båten berre kalla ”Jaklen”.

I 1902 gifte han seg med Karoline Albriktsdatter frå Hovden i Ørsta, og dei budde første åra på nabogarden (Iverhaugen). Dei to eldste barna vart fødde der.

Paul Paulson kjøpte g.nr.7, br.nr.11 av Rasmus R. Skeide i 1905. Bruket vart skilt frå br.nr. 4 Vollane i 1895, og hadde fleire eigarar fram til Paul kjøpte det. Garden hadde torvrettar bak Osberget og naustplass i Halsaneset. Truleg har det budd folk på staden før 1895, noko steinmurane vitnar om. Kanskje har det vore ein husmannsplass? Då Paul overtok garden tok han namnet Lunde, utvida huset og bygde nytt hønsehus. Både Ura og Vollane hadde firastreng frå Osberget og ned på flata for å få torv ned frå fjellet.

Sjølv om fjellsidene på den tid var nokså fri for tre, så har der sikkert vore nokre busker, for plassen vart visstnok kalla Lunden. Det vanlegaste namnet var likevel Uraplassen eller berre Ura.

I Ura var det ei lita stove, bud, løe og hønsehus, alt samla ovanfor det som var fylkesveg. Ei tid etter at Paul overtok, vart huset utvida og i byggetida budde familien i buda. Her var det trongt, og betre vart det ikkje når barneflokken på 8 lagst ned med meslingane. Sett med dagens auge er det i det heile ei gåte korleis denne store familien kunne overleve på det vesle bruket.

Andrine tente hos Severin i Holsekerdalen i mange år, – kor mange er uklart.

Ura-Pål på ein av handleturane sine kring 1960.

Dei siste åra av sitt liv levde Andrine saman med Paul og familien i Ura. Ho vart meir og meir svaksynt, og til slutt heilt blind, og i desse åra var det barnebarnet Astrid som pleia henne. Ein kveld famla Andrine rundt, og ho fikk spørsmål om kva ho leitte etter. ”Eg leiter etter Himmelporten”, svara Andrine. Kort tid etter, blid og avslappa, drog ho sitt siste andedrag.

Familiens mann

På sine gamle dagar budde Paul på loftet i Ura, saman med Astrid. Paul var ein familiens mann som hadde eit stort hjarte for bedehuset og sundagsskulen, og han var ein velsedd mann i bygdebildet. Heilt til han var 90 år gjorde han sine daglege innkjøp i sentrum. Desse turane kunne ta si tid, for Paul kjende mange, og likte godt å snakke med folk.

Han var ein person som brydde seg om andre.