Kristne menneske har songen som  ein viktig reiskap i samlingane sine. Det har vore sunge mykje i våre grender. Den gode salmen har oppbygt mang ei sjel, der teksta hadde  eit evangelisk innhald. I dei ymse høgtidene, i festar og vekkingstider fekk songen ein ekstra plass. Songen  fylgde med i kvardag og helg. Folk la  varme i songen, og dei song ofte. Dei  som hadde god songstemmer, vart høgt verdsette. Prestar, klokkarar og lærarar vart ofte leiarar for songvalet, og leiinga av kora. Desse var med å skipe korsongen.

Starten og namnet

Opphavet til dette koret var ei vekkingstid i kyrkjelyden i  Ulstein, der Andreas Eidsaa var forkynnar. Sokneprest Otto Holmås var godt kjend med Rasofiel Rise som kvar gudsteneste stod på galleriet i Hareid kyrkje og var forsongar for salmesongen. Difor tok soknepresten første steget til skiping av eit kor som kunne vere eit reelt innslag i det kristne arbeidet i kyrkjelyden. Skipingsåret var 1932. Namnet på koret vart i første omgang kalla « Kristenfolketssangkor», men ei tid seinare fekk det  namnet «Ulstein kristelege blandakor».

Nye dirigentar

Otto Holmås (første dirigent og skipar) var ein ivrig forkynnar, og han tok på seg å vere dirigent for koret. Korøvingane vart haldne først i kyrkja, seinare på Ulsteinvik bedehus. Det viste seg at også Sunnmøre ungdomskule på Reiten hadde syn for korsong, og kva songen hadde å seie i dei kristne samlingane. Såleis kom styrar Severin Hop, og seinare styrar Johan Sæter inn i biletet. Båe to leia koret i ulike bolkar. Johan Sæter ivra mykje for at den kristne korsongen både skulle ha musikalsk kvalitet og vere klart forkynnade. Johan Sæter var ein flink og velkvalifisert dirigent. Han leia koret fram til 1950-åra.